Wśród gdańskich epitafiów z XVII wieku, szczególną okazałością wyróżnia się epitafium małej Adelgundy Zappio, córki Zachariasza i Katarzyny, pochodzące z kościoła św. Jana. Powstało ono w 1664 z fundacji Zachariasza Zappio. Epitafium komponuje się w postaci wielokondygnacyjnej, trójosiowej struktury architektoniczno-rzeźbiarskiej. W kondygnacji głównej znajduje się obraz Chrystusa ubiczowanego, opłakiwanego przez anioły. Flankują go korynckie kolumny o spiralnych trzonach, a obok nich w niszach stoją alegorie: Wiara i Nadzieja. Dalej w uszakach z ornamentu małżowinowo-chrząstkowego znajdują się portrety Zachariasza i Katarzyny. Na kolumnach wspiera się gierowane belkowanie. Na osi kolumn widoczny jest inkrustowany kwiat goździk, symbol przemijania. Ponad belkowaniem obraz przedstawia modlącą się małą Adelgundę. Otoczony on jest, niby lalkami zmarłej dziewczynki, licznymi puttami. Obraz flankują aniołowie wzywający na Sąd Ostateczny. Putta prezentują narzędzia Męki Pańskiej (arma Christi). Inne zasiadają na belkowaniu. Ponad nimi znajduje się ornamentalny kartusz z tetragramem Jahve. Na samej górze zaś na konsolce z napisem Charitas stoją, dwa obejmujące się putta. Również pod obrazem Chrystusa widzimy putto wydmuchujące bańki mydlane, a pod nim czaszkę z piszczelami.