Grupę tworzy krucyfiks oraz dwie rzeźby: Najśw. Marii Panny i św. Jana. Przypisywane są one Mistrzowi Pięknej Madonny Gdańskiej. Powstały ok. 1425/30 r. Rzeźba Najśw. Marii Panny wykonana jest w drewnie lipowym, polichromowana i złocona. Lewą ręką podtrzymuje fałdy jasnego płaszcza, prawą trzyma na piersi. Fałdy chusty i płaszcza tworzą bogate układy. Chusta przykrywa złote loki. które spływają na ramiona. Głowa jest lekko pochylona w stronę krzyża. Rzeźba św. Jana, wykonana również w lipie, jest bogato dekorowana i naśladuje obfite fałdy nałożonych na siebie szat osłaniających XV-wieczny ornat. Poważny, smutny, pełen cierpienia wyraz twarzy uzyskany został dzięki zaznaczonej siatce zmarszczek. Wzrok ma skierowany ku górze. W prawej ręce trzyma księgę. Nowsza historyczna analiza wskazuje na to, iż rzeźba Chrystusa jest późniejsza. Pochodzi ona prawdopodobnie z ok. 1600 r. i jest oczywiście dziełem innego autora, niemniej genialnego. Świadczy o tym wyjątkowy realizm dzieła, z zachowaniem najdrobniejszych szczegółów. Również rewelacyjnie rzeźba potraktowana jest pod względem kolorystycznym. Ciało utrzymane jest w tonacji ciepłego różu z dodatkiem ugru. Aby uzyskać miejsca chłodniejsze, pod rozbielony kolor karnacyjny, podłożono czystą czerwień cynobrową. Żyły ukazane są w kolorze niebieskim. Włosy są misternie rzeźbione. Na głowie znajduje się wieniec cierniowy, którego kolce wykonane są z mosiądzu. Głowa jest prawie wyprostowana z lekkim skłonem w prawo. Widać tu więc już wyraźnie odejście od dawnych form stylu miękkiego ku nowemu realizmowi następnej generacji. Grupę Ukrzyżowania zwrócono w 1981 z Muzeum Narodowego w Warszawie.