Ołtarz św. Jakuba Większego powstał ok. 1430/35 w warsztacie gdańskim, zbliżonym do kręgu Mistrza Pięknej Madonny. Tworzy go szafa ołtarzowa z baldachimem zdobionym od frontu ażurową dekoracją maswerkową. We wnętrzu szafy znajdują się trzy drewniane rzeźby. Św. Jakub Większy przedstawiony jest w stroju pielgrzyma. W prawej ręce trzyma wysoką laskę, lewą przyciska do piersi zamkniętą księgę. Ubrany jest w obszerny płaszcz, spływający po bokach kaskadowymi fałdami. Na głowie ma kapelusz z szerokim rondem. Twarz okolona jest bujnym, czarnym zarostem. Naj św. Maria Panna ukazana jest frontalnie. Charakterystycznie przegięta w prawo. Stoi na półkolistym księźycu z ludzką twarzą. Na prawym ramieniu trzyma nagie Dzieciątko, owinięte pieluszką. Poły płaszcza przerzucone przez rękę tworzą drap eryjne festony. Trzecia rzeźba to św. Maria Magdalena ubrana w białą suknię ze złotą lamówką i biały płaszcz ze złoconymi brzegami. U jej stóp czołga się brodaty męźczyzna ubrany w obcisły, czerwony strój, przepasany złotym pasem, z długim i bujnym zarostem. Jest to książe Marsylii, któremu św. Maria Magdalena ocaliła źonę i syna w czasie pielgrzymki do Rzymu. Predella ołtarza przedstawia Chrystusa z rozwartymi ramionami i nimbem wokół głowy. Po obu jego stronach namalowani są apostołowie św. św. Piotr i Paweł. Ubytki w dolnych partiach predelli w czasie konserwacji w 1983 r. uzupełniono neutralnym tłem.