W kaplicy św. Trójcy znajduje się szafiasty ołtarz św. Marcina (1430). Posiada on dwie pary skrzydeł oraz predellę. Jego fundatorem i właścicielem był cech krawców. Retabulum wypełnione jest rzeźbami wykonanymi w drewnie lipowym, złoconymi i polichromowanymi. Przedstawiają one Chrystusa oraz kolegium apostolskie. Chrystus przedstawiony jest w całej postaci, w formie idealizowanej. Otoczony jest chmurzastym ornamentem. Polichromia rzeźby jest kompromisem pomiędzy realizmem a idealistyczną stylizacją. Na twarzy Chrystusa maluje się lekkie zdziwienie. Brwi są uniesione. Oczy sprawiają wrażenie jakby patrzyły w określony punkt. Maluje się w nich bystrość i pewien smutek. Wszystko to świadczy o zmyśle obserwacji artysty i chęci »uczłowieczenia« dzieła. Autorstwo rzeźby przypisywane jest Mistrzowi Pięknej Madonny Gdańskiej. Po obu stronach Zbawiciela ustawione są cztery figurki apostołów. Są to od lewej u góry: św. Maciej, św. Bartłomiej, św. Mateusz i św. Jakub. Takźe skrzydła ruchome zawierały osiem rzeźb pozostałych apostołów. Wszystkie one uległy zniszczeniu juź przed wojną. Po zamknięciu skrzydeł wewnętrznych ukazuje się malowana scena Koronacji Najśw. Marii Panny. Po obu zaś jej stronach po dwie postacie apostołów. Pozostała ósemka apostołów namalowana jest na awersach zewnętrznych skrzydeł ruchomych. Po zamknięciu skrzydeł malowanych ukazuje się scena Zwiastowania. Jest ona wtórnie przemalowana. Skrzydła malowane powstały w warsztacie gdańskim. Ołtarz stoi na predelli z 1480 r. z malowanymi scenami: Niczowanie i Koronowanie cierniem.