Pieta gdańska (145 cm wys.) powstała ok. 1410 r. i jest dłuta Mistrza Pięknej Madonny Gdańskiej. Wykonana jest z miękkiego kamienia wapiennego. Bolejąca Maria siedzi na tronie. Prawą ręką podtrzymuje martwe ciało Chrystusa, złożone na jej kolanach. Lewą obejmuje skrzyżowane dłonie Syna. Jej postać jest charakterystycznie przegięta w prawo. Na niezwykle uduchowionej twarzy wyrażone jest bogate życie duchowe, maluje się ból, ale równocześnie głęboki spokój wynikający z wiary w zmartwychwstanie. Górna część postaci Chrystusa, z głową w cierniowej koronie, wysunięta jest daleko poza bryłę postaci bolejącej Matki. Kreśli w stosunku do niej linię diagonalną. Głowa Chrystusa, zdobiona zarostem, odchylona jest mocno ku dołowi. Widoczna jest rana boku oraz ślady gwoździ na rękach i nogach. Ciało spowija bogato pofałdowane perizonium. Grupa znajduje się na niewysokim kamiennym cokole.

Pieta Gdańska jest pełnym ekspresji i wstrząsającym ujęciem tematu Opłakiwania. Wychudzone martwe ciało Chrystusa, nacechowana delikatnością i mistycyzmem rzeźba Marii, promieniują nadziemską słodyczą i przemawiają ogromnym napięciem dramatyzmu. Miękkość stylu, słodycz wyrazu, idealizacja, sposób modelowania dzieła, które staje się szersze lecz nie przybiera wcale na materialności oraz rodzaj mistycyzmu wskazują tu na wpływ szkoły Parlerów. Pieta Gdańska była bardzo podobna do Piety Berlińskiej z 1400 r., która uległa zagładzie wojennej i której szczątki znajdują się obecnie w Bodemuseum. Autor Gdańskiej Piety stworzył dzieło, które na stałe wpisało się do kultury europejskiej i niesie ze sobą ponadczasowe przesłanie piękna i wiary.